จดหมายจากคนที่ผมรัก ผมส่งจดหมายให้น้ำหวานวันละฉบับ บางทีก็วันละ สามฉบับครับ ผมไม่เบื่อเลย ผมมีความสุขที่ได้เขียนจดหมายถึงคนที่ผมรัก แม้ใครจะหาว่าผมบ้างก็เหอะ ผมส่งอย่างนี้ทุกวัน จนวันนึง เธอเขียนจดหมายมาหาผมครับ ไม่น่าเชื่อเลยยยยย ตื่นเต้นจัง...นี่เป็นจดหมายฉบับแรก ฉันเพิ่งรู้ว่ารักเธอ ฉันเพิ่งรู้เมื่อได้ค้นหัวใจ มีเธออยู่แล้วมาตั้งนาน เผลอคิดถึงเธอทุกที อารมณ์ดีเมื่อเธอยิ้มให้กัน เพิ่งรู้ว่าฉัน...รักเธอ แค่เพียงจดหมายฉบับเดียว กับข้อความสั้นๆ สำหรับคนทั่วไป ก็คงเห็นมันเป็นแค่เศษกระดาษแผ่นนึง ผมก็คงจะมองยังงั้นเหมือนกัน หากคนที่เขียนให้ผม ไม่ใช่เธอ ... เธอคนนี้ที่ผมรัก เธอคนนี้ที่ผมแอบมอง เธอคนนี้ที่ผมคิดถึงเธอทุกเวลา เธอคนนี้ ที่ทำให้ใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ น้ำหวาน เธอทำให้หัวใจพี่แทบวายเมื่อเจอหน้าเธอ ผมคงไม่กล้าเหมือนใครๆ ไม่กล้าที่จะเริ่มเป็นคนพูดก่อน ไม่กล้าแม้กระทั่ง มองหน้าเธอจังๆ แต่ผมก็ยังคิดว่าผมคงมีหวัง ที่เธอจะมาชอบผมบ้าง ถึงเธอไม่ชอบผมก็ไม่เป็นไรครับ ผมก็ยังจะรัก น้ำหวานคนนี้ตลอดไป... ตอนนี้ เรื่องของผมจะจบแบบไหน ผมยังไม่รู้ แต่ผมอยากให้มันจบแบบไหนก็ได้ ที่ทำให้น้ำหวานมีความสุขมากที่สุดครับ แล้วฝันของผม...ก็เป็นจริง ในวันที่ลมหนาวพัดมา เป็นวันที่ผมแทบจะไม่เห็นแสงแดดเลย แต่วันนี้คือวันที่ใครๆจะบอกรักกัน คือวันพิเศษของคนที่...มีความรัก วันนี้แหละครับ ที่ผมคิดที่จะบอกความในใจกับน้ำหวาน และขอน้ำหวานเป็นมากกว่าพี่น้องกัน ในตอนเที่ยง หลังจากทานข้าวแล้ว ผมได้ไปหาน้ำหวานที่โต๊ะประจำกลุ่ม ผมเดินเข้าไปหาเธอพร้อมกับดอกไม้ช่อใหญ่ ที่ผมซื้อมาจากแถวบ้าน คุณก็คงรู้ว่าดอกกุหลาบ ช่อใหญ่ๆ ในวันวาเลนไทน์แพงขนาดไหน แต่เพื่อน้ำหวาน เรื่องเงินไม่ใช่เรื่องใหญ่ครับ ขอแค่เธอชอบ ขอแค่ผมได้เห็นรอยยิ้มเธอ ผมก็พอใจมากเลยครับ ผมเดินเข้าไปคนเดียว ที่โต๊ะประจำกลุ่มของน้ำหวาน มีเพื่อนนั่งอยู่ประมาณ 5 คนครับ เมื่อไปถึงโต๊ะที่น้ำหวานนั่ง เพื่อนๆของน้ำหวานทุกคนลุกออกหมดเลยครับ ปล่อยให้ผมนั่งอยู่กับน้ำหวานสองคน อย่างนี้...เสร็จผมเลย ผมเลยบอกความในใจกับน้ำหวาน น้ำหวานครับ พี่ชอบน้ำหวานนะ แล้วน้ำหวานล่ะ เอ่อ..น้ำหวานก็ชอบพี่คะ ไม่น่าเชื่อครับ น้ำหวาชอบผมจริงๆ ความฝันผมก็เป็นจริงแล้ว ผมเลยถามน้ำหวานต่อไปว่า แล้ว... น้ำหวานจะว่ายังไงครับ ถ้าเราเป็น แฟนกัน น้ำหวานตอบกลับมาว่า ตกลงค่ะ น้ำหวานตอบพร้อมกับท่าเขินอายที่น่ารักมากครับ อีกไม่นาน เพื่อนๆของน้ำหวานก็เดินกลับมา พร้อมกับถามผมว่า ขอเป็นแฟนยังๆ ผมตอบกลับไปว่า เป็นแล้วครับ แต่น้ำหวาน เรียกผมออกไปคุย แล้วบอกว่า อย่าไปบอกใครต่อใครว่าเป็นแฟนน้ำหวานนะคะ น้ำหวานไม่ค่อยชอบเปิดเผยเรื่องส่วนตัวนะค่ะ ผมเลยทำตามที่น้ำหวานบอกครับ แต่ข่าวของผมกับน้ำหวานก็รั่วไหลไปเร็วมากครับ ผมจะบอกแต่เพื่อนสนิทครับ แต่คงด้วยท่าทางของผมมั้ง เพื่อนๆเลยรู้ ผมคบกันน้ำหวานในฐานะแฟน แต่สิ่งที่น้ำหวานทำกับผม หรือแสดงออกให้ใครๆได้รู้ มันไม่ต่างกับคนที่รู้จักกันธรรมดาหรอกครับ คุณเชื่อมั๊ย ? ผมไม่เคยแม้แต่เดินจับมือกับน้ำหวานเลย ทุกครั้งที่ผมจับ เธอจะสะบัดออก เหมือนกับผมไม่ใช่แฟนเธอ ผมไม่เคยแม้แต่จะกอดเธอ หรือโอบเอวเธอได้เลย เวลาที่เราไปคุยกันสองคน เราต้องแอบไปที่ที่ไม่มีคน โดยที่เธอบอกกับผมว่า เดี๋ยวคนอื่นเห็นแล้วมันจะไม่ดี น้ำหวานพูดเหมือนผม ไม่คู่ควรกับเธอ แต่มันก็คงจริงแหละครับ ผมคงไม่คู่ควรกับเธอจริงๆ แต่ผมจะแสดงให้เธอเห็นว่า แม้ผมจะไม่รวย ไม่หล่อ ไม่เท่ห์ ไม่ดัง แต่ผมก็ให้ความรักกับน้ำหวานได้...